بچه بودیم و سروصدا می کردیم و حیاطِ بزرگش برای همه ما جا داشت.

توپ بازی می کردیم و بعضی وقت ها هم که از دستمان در می رفت، شیشه گلخانه را می شکستیم. همان لحظه بود که بازی-مان تمام می شد و هرکدام مان در یک سوراخ قایم می شدیم و همانجا می ماندیم تا ظهر شود و آقاجون از سر کار برگردد و با صدای مهیب اش نعره ای بزند. گرد و خاک آقاجون که تمام می شد می خزیدیم لای درخت های باغچه و خاک بازی می کردیم.

من آنجا نمی رفتم. می رفتم توی گلخانه. کسی از بچه ها نمی آمد. چون گرم بود و مرطوب و هیچکدام مثل من طاقت ماندن نداشتند. حالا که فکر می کنم می بینم: از همان بچگی خود آزار بودم. گلخانه را دوست داشتم. یک سکوی سنگی داشت که گلدان ها را رویش می چیدند و آنطرفش هم خرمالو های نرسیده را قطار می کردند تا آرام آرام برسد. هر روز سر می زدم تا ببینم رسیده اند یا نه. و اگر رسیده بود و بچه های دیگر زود تر از من نیامده بودند، می خوردمشان.

بیخیال، ده صفحه هم بنویسم بازهم خاطره دارم. آخر دوران بچگی تا بزرگسالی ام در آن خانه طی شد. حالا که ده سالی بیشتر است فروخته شده، یک فلان فلان شده بساز بفروش آنجا را کوبیده و جایش برج ساخته. خودم هم باور نمی کنم ده سال بیشتر است به آن محل نرفته ام. یعنی نمی توانم که بروم. بروم که چه شود؟. که اخلاقم سگ شود و پاچه این و آن را بگیرم. دیشب که اتفاقی به انجا فکر می کردم، گریه ام گرفت.

معمولا به اشیا، خیلی دل نمی بندم. معنی درست جمله ام این است که معمولا به اشیا دل می بندم. اما خانه آقاجون با تمام اشیا دیگر فرق می کند. خانه آقاجون از آن اشیایی بود که بدجور به احساس من گره خورده. ثانیه ثانیه، لحظه لحظه اش خاطره است. از آن خاطره ها که بو و مزه هم دارند. آخر یکی به من بگوید شئ بزرگتر از این پیدا نکردی که بهش دل ببندی؟. خودکاری؟، خودنویسی؟، پیپ یا فندک زیپویی؟ که بشود گُم کرد یا ازت بدزدنش!.

خانه؟، آن هم دو هزار متر؟